Ook dit is heel eigen aan mij:

Ik ben iemand die intens kan genieten. Van schoonheid, van gelaagdheid, van kennis, van alles wat mijn zintuigen op een eigenzinnige manier aanraakt. De muziek van Stamatis Spanoudakis of Johann Johannsson kan me raken tot in mijn diepste kern. Het complexe smakenboeket van een Ottolenghi-gerecht ook — maar dan als proever, niet als kok.. Mijn tijd gaat liever naar andere projecten, die iets met vormen en kleuren te maken hebben, of het nu schilderijen zijn, of assemblages van kleine ‘in het oog gesprongen’ objecten, collages, kaartjes.

En schrijven. Dat is voor mij niet alleen een manier om iets mee te delen — het is ook een manier om te ontdekken wat ik denk en voel. Schrijven als vorm van zelfonderzoek, net zoals schilderen dat is.

Ik ben ook moeder en oma — en kijk met veel liefde en oprechte fascinatie toe hoe mijn kleinkinderen zich ontplooien. Elk op hun eigen manier, in hun eigen tempo. Dat raakt me elke keer opnieuw.

Het leven combineer ik met een lichaam dat niet altijd mee wil. Dat heeft me geleerd om zorgvuldig om te gaan met wat ik heb — en om de waarde te kennen van rust, ritme en grenzen. Niet als beperking, maar als deel van wie ik ben. Meditatie is daarin niet alleen een dagelijkse ankerplek geworden, maar ook steeds meer een levenshouding.

Ik ben ook iemand die gefascineerd blijft door wat het verstand niet kan vatten. De intelligentie van het leven zelf. De manier waarop dingen zich ontvouwen als je er ruimte voor maakt. Dat gevoel van meestromen met en afstemmen op iets wat groter is dan jezelf.

Wat al deze facetten verbindt: een grote nieuwsgierigheid naar het leven, en de overtuiging dat er altijd meer is dan wat aan de oppervlakte zichtbaar is.